درنگ

ایده این اثر با الهام از فضاهای معمارانه‌ ایرانی روشنایی را از دل سایه خلق می‌کند. در این ترکیب، نور به‌جای آن‌که صرفاً فضا را روشن کند، درون حجم سکونت می‌یابد؛ گویی تلألو پرتوها در دل این فرم پناه گرفته است. این رابطه‌ دوسویه میان فرم و روشنایی، کیفیتی زنانه را تداعی می‌کند؛ حضوری آرام، محافظ و درعین‌حال زاینده. سطوح چوب و رنگ قهوه‌ای، مرزی میان درون و بیرون می‌سازند و نور از شکاف‌ها عبور می‌کند و  بر روی زمین و سطح دیگر حجم انعکاس می‌یابد و حضور را آشکار می‌سازد. فرم چونان سایبانی، نور را در آغوش می‌گیرد و آن را به تجربه‌ای درونی بدل می‌کند.

ایده در این اثر، مثلثِ وارونه‌ مرکزی مانند یک قاب معکوس، روح اثر را شکل می‌دهد و از دل آن نور به بیرون می‌تابد؛ گویی فرم در حال نفس کشیدن است، نور بر سطح می‌لغزد، شکاف‌ها را پر می‌کند و پرتو‌ها از سطح فراتر می‌روند و حجم را بر زمین و در فضا منعکس می‌کنند و سایه‌روشن‌ها تجربه‌ای پویا را برای مخاطب می‌سازند؛ فرد نه تنها به ابژه نگاه می‌کند، بلکه وارد رابطه‌ای حسی و تجربی با آن می‌شود به طوری که نور و فرم او را در بر می‌گیرند و هر بار با زاویه‌ دیدی تازه، تجربه‌ای نو خلق می‌شود. در نهایت فرم صلب ولی در عین حال پذیرا با درآغوش کشیدن لطافت نور و زایش پرتوها از درون به بیرون، روحی زنانه به اثر می‌بخشد. در دل این حجم، سطوح راه‌راه زرشکی‌رنگ همچون ریتمِ معماری ایرانی عمل می‌کنند؛ مثل تکرار ستون‌ها در رواق‌ها، یا آجرکاری‌ها که با نظم هندسی‌شان روح را به آرامش می‌رسانند، البته این ریتم صرفاً در سطح باقی نمی‌ماند، بلکه تابش نور، همچون پژواکی آن را به فضا امتداد می‌دهد. حضوری نرم و جاری که از درون به بیرون منتشر می‌شود، مرزها را در هم می‌شکند و در محیط حل می‌شود.

ایده فرم صلب هرمی‌شکل چوبی مانند گنبدهای دوپوسته ایرانی، لایه نرم و ظریف‌تر را داخل خود در برمی‌گیرد و ما را یاد طاق‌های جناغی و بازشوهای ایوان ها می‌اندازد. فرم به داخل کشیده شده و نوعی دعوت به درون دارد و پوشیدگی لایه درونی با فرم‌های تورفته مثلثی و ظرافت و درخشش حاصل از منبع نوری پنهان، که نورش از شکاف‌های باریک و ظریف داخل نشأت می‌گیرد، حس برآمدن نور از درون و نوعی رازآلودگی و زنانگی به اثر می‌دهد که قابلیت کشف تدریجی را ایجاد می‌کند فرم و نور در حین دیدن تجربه می‌شود و با تغییر زاویه دید نور متفاوتی تجربه می‌شود، گاهی می‌درخشد و گاهی پنهان است و مخاطب برای درک فرم کامل باید دور آن بگردد، این یعنی مواجهه فعال با ابژه. فرم خودش را به‌یک‌باره فاش نمی‌کند بلکه در طول زمان پدیدار می‌شود.

ایده این اثر با زبانی خالص و فرمی پرهیزگارانه، بر تقاطع نور و ماده تأکید دارد. فرم با زاویه‌های تیز وگشایش تدریجی، نوری درونی را نمایان می‌کند که بخشی از کالبد اثر است. در بالا و پایین، نور به شکلی متقارن از درون این شکاف به بیرون می‌تابد؛ در اینجا، تضاد میان سطوح بسته و فضای گشوده، میان فرم ساکن و نور سیال، روایت‌گر داستانی‌ست از حضورِ پنهان. این اثر دعوتی‌ست به تأمل؛ به دیدن شکاف‌ها، خلأها، و نوری که در دل آن‌ها زاده می‌شود و حالتی رازآلود ایجاد می‌کند. نمای استوار و صلب با دلی روشن نوعی روح زنانه در اثر جاری می‌کند. از طرفی تقاطع‌های زاویه‌دار این حجم، یادآور منطق هندسی مقرنس‌ها در گنبدهای ایرانی‌ست؛ جایی که واحدهای کوچک، با نظمی ریاضی، نور را می‌شکنند و آن را از جهان مادی عبور می‌دهند. این کار با زبانی بی‌واسطه، بازخوانی مدرنی‌ست از یکی از عمیق‌ترین مفاهیم در معماری و عرفان ایرانی؛ حرکت از تاریکی به نور، از زمین به آسمان. نور در بالا، همچون اشراق، به سقف می‌تابد؛ و در پایین، مثل بازتابی از آگاهی، فضا را گرم و روشن می‌کند. این دوگانگی، میان نور نازل‌شونده و نور متجلی، میان غیاب و ظهور، جوهره‌ نگاه عرفانی ایرانی به معماری و فضاست. در این اثر، نور نه برای دیدن، که برای «یادآوری» است. یادآوری راهی که از زمین آغاز می‌شود.