این اثر با فرمی مثلثی‌شکل که از هندسه معماری ایرانی الهام گرفته، یادآور گره‌چینی‌های روزن‌های سنتی است که در آن، نظم و پیچیدگی همزمان درون یک چارچوب دقیق شکل می‌گیرند. برش‌های هندسی و ساختار چندلایه چوب بلوط، در آن با سلسله‌مراتب به نور می‌رسند و حضور نور به آن‌ها جانی زنانه و پویا می‌بخشد که گویی نور، همچون جوهری درون بدن اثر جریان دارد، فرم را جان می‌بخشد و آن را از یک شیء بی‌جان به یک حضور زنده در فضا بدل می‌کند، لطیف و نرم می‌شود و در عین حال، نافذ و تأثیرگذار. این تلاقی ساختار صلب با نور گرم و انعطاف‌پذیر، همان تنش ظریفی را بازتاب می‌دهد که در ذات زنانگی وجود دارد؛ ترکیب پیچیدگی و رازآلودگی درونی با جلوه‌ای ملایم و مهربان.
