این اثر با الهام از فضاهای معمارانه ایرانی روشنایی را از دل سایه خلق می‌کند.
در این ترکیب، نور به‌جای آن‌که صرفاً فضا را روشن کند، درون حجم سکونت می‌یابد؛ گویی تلألو پرتوها در دل این فرم پناه گرفته است. این رابطه دوسویه میان فرم و روشنایی، کیفیتی زنانه را تداعی می‌کند؛ حضوری آرام، محافظ و درعین‌حال زاینده.
سطوح چوب و رنگ قهوه‌ای، مرزی میان درون و بیرون می‌سازند و نور از شکاف‌ها عبور می‌کند و بر روی زمین و سطح دیگر حجم انعکاس می‌یابد و حضور را آشکار می‌سازد.
فرم چونان سایبانی، نور را در آغوش می‌گیرد و آن را به تجربه‌ای درونی بدل می‌کند.
