در این کار، نور عنصری فعال در طراحی و عامل سیالیت فرم است و با الهام از پنجره‌های مشبک و ارسی‌های معماری ایرانی در قالبی مدرن و مینیمال بازآفرینی شده.
این اثر، ترجمان معاصر از بازی نور و سایه است، جایی که ساختار به نور جان می‌دهد و نور ساختار را تعریف می‌کند. با روشن شدن نور، فرم هندسی هویتی تازه پیدا می‌کند، گویی نور نفَس این فرم است. این کار نوعی تکرار و مراقبه و ریتم را تداعی می‌کند و ذهن را به سوی باطن‌گرایی شرقی می‌برد و به جایی که مرکز، جایگاه حقیقت و حرکت به سوی آن سلوکی درونی است.
این اثر به یاد حیاط‌های مرکزی، سیری افقی و درونی و حرکتی به درون و نه به بالا را القا می‌کند و در سکوت و ظرافت دعوت به کشف درون دارد.
