این اثر با الهام از ساختارهای هندسی معماری ایرانی، همچون گنبدهای چندوجهی، فرمی را خلق می‌کند که هم‌زمان هم به روی زمین استوار مانده و هم به سوی آسمان گشوده شده است. ساختار چندضلعی نورگیر در مرکز، یادآور سازه‌هایی است که در معماری ایران، نور را از سقف به درون فضا هدایت می‌کنند، مانند روزنه‌های گنبد یا پنجره‌های مشبک.
این کار تعبیر جدیدی است از نوری که در معماری سنتی با نوعی پرده‌پوشی و حجب وارد فضا می‌شود؛ بهره‌گیری از چوب و سطوح مات رنگی و نور ملایم این ایده را تقویت می کند و حالتی عرفانی به آن می‌بخشد. شکاف موجود در فرم، حرکت به بالا و ارتباط بیرون و درون و سیالیت بین آن را محقق می‌کند که مشخص نیست نور از بالا وارد می‌شود یا از درون آن نشأت می‌گیرد.
از طرفی، این اثر همچون پیکره‌ای طراحی شده که با تکیه بر ایستایی پرصلابت خود، گویی نوری درونی را به بیرون می‌پراکند.
