سماع

ایده این اثر با الهام از فضاهای معمارانه‌ ایرانی روشنایی را از دل سایه خلق می‌کند. در این ترکیب، نور به‌جای آن‌که صرفاً فضا را روشن کند، درون حجم سکونت می‌یابد؛ گویی تلألو پرتوها در دل این فرم پناه گرفته است. این رابطه‌ دوسویه میان فرم و روشنایی، کیفیتی زنانه را تداعی می‌کند؛ حضوری آرام، محافظ و درعین‌حال زاینده. سطوح چوب و رنگ قهوه‌ای، مرزی میان درون و بیرون می‌سازند و نور از شکاف‌ها عبور می‌کند و  بر روی زمین و سطح دیگر حجم انعکاس می‌یابد و حضور را آشکار می‌سازد. فرم چونان سایبانی، نور را در آغوش می‌گیرد و آن را به تجربه‌ای درونی بدل می‌کند.

ایده در این اثر، فرمی مورب که یادآور راه‌پله‌ای‌ست در فضایی روحانی، درون ساختاری چوبی با خطوط هندسی محکم، قرار گرفته است؛ تعادلی میان ایستادگی و لطافت، بین سادگی و رازآلودگی. خطوط صعودی درون، نورهای باریک و کنترل‌شده­ خطیِ داخل قابِ سخت و صلب، حال و هوای گذری شاعرانه و حسی شبیه عبور از رواق‌های ایرانی را تداعی می­کنند؛ حسی مبتنی بر پلکانی درونی که ما را یاد سلوک عرفانی می‌اندازد که حرکتی است نه شتاب‌زده، که توأم با تأمل و تأثر همچون راه‌پله گنبدخانه‌ها در جایی میان زمین و آسمان. هر نور چون پرتوی ظریفی است که از پشت پرده­ی رازها، آرام، پیچیده و با طنینی درونی­ به بالا سیر می­کند و حضوری است که فریاد نمی‌زند، بلکه با آرامش و صبوری به بالا پیش می‌رود و حس تعالی را تجسم می‌بخشد.

ایده در این کار مثلث‌های درونی که به‌تدریج کوچک‌تر می‌شوند و نوری که از درون آن‌ها لایه‌لایه با سلسله‌مراتب و به صورت خطی به بیرون می‌تابد، یادآور توالی هندسی طاق‌ها و مقرنس‌هاست، که از ژرفای تاریکی به روشنی ختم می‌شوند. نور جوهر ساختار است که به فرم معنا و زندگی می بخشد و ابژه تبدیل به تجربه‌ای شاعرانه می‌شود. این لایه‌بندی فضایی، بیننده را به درون فرم فرا می‌خواند، همان‌گونه که مقرنس، ذهن و چشم را از پایین به بالا و از جسم به معنا هدایت می‌کند. فرم آن، گویی سکوتی است که به نور اجازه‌ سخن گفتن می‌دهد و آن را به تجربه ای حسی بدل می‌کند. فرم هرمی با ساختاری صلب و پایدار، به واسطه ظرافت در لایه‌بندی و نحوه جریان نور در میان سطوح شکسته به نوعی سیال، ظریف، رمزآلود و گرم می‌شود، گویی از  درون مایه فرم روح زنانگی و زندگی می‌تراود. ساختار این اثر از دل نور و فرم، ابژه‌ای پیچیده و چندلایه می‌سازد و ضرباهنگ مثلث‌های تو‌در‌تو و نور جاری در آن‌ها، نوعی فرآیند زایش و تولید معنا را بازنمایی می‌کند.

ایده این اثر با زبانی خالص و فرمی پرهیزگارانه، بر تقاطع نور و ماده تأکید دارد. فرم با زاویه‌های تیز وگشایش تدریجی، نوری درونی را نمایان می‌کند که بخشی از کالبد اثر است. در بالا و پایین، نور به شکلی متقارن از درون این شکاف به بیرون می‌تابد؛ در اینجا، تضاد میان سطوح بسته و فضای گشوده، میان فرم ساکن و نور سیال، روایت‌گر داستانی‌ست از حضورِ پنهان. این اثر دعوتی‌ست به تأمل؛ به دیدن شکاف‌ها، خلأها، و نوری که در دل آن‌ها زاده می‌شود و حالتی رازآلود ایجاد می‌کند. نمای استوار و صلب با دلی روشن نوعی روح زنانه در اثر جاری می‌کند. از طرفی تقاطع‌های زاویه‌دار این حجم، یادآور منطق هندسی مقرنس‌ها در گنبدهای ایرانی‌ست؛ جایی که واحدهای کوچک، با نظمی ریاضی، نور را می‌شکنند و آن را از جهان مادی عبور می‌دهند. این کار با زبانی بی‌واسطه، بازخوانی مدرنی‌ست از یکی از عمیق‌ترین مفاهیم در معماری و عرفان ایرانی؛ حرکت از تاریکی به نور، از زمین به آسمان. نور در بالا، همچون اشراق، به سقف می‌تابد؛ و در پایین، مثل بازتابی از آگاهی، فضا را گرم و روشن می‌کند. این دوگانگی، میان نور نازل‌شونده و نور متجلی، میان غیاب و ظهور، جوهره‌ نگاه عرفانی ایرانی به معماری و فضاست. در این اثر، نور نه برای دیدن، که برای «یادآوری» است. یادآوری راهی که از زمین آغاز می‌شود.