ساختار مکعبی و خطوط تکرارشونده، الهام گرفته از هندسه ایوانها، طاقنماها و مشبکهای سنتی است که در آن تکرار و نظم، مفهومی از بینهایت و آرامش را منتقل میکند.
نور فرم را فعال میکند، سایه میسازد و نگاه را از سطح به عمق میبرد.
در این اثر، نور همان قدر مهم است که تاریکی، نور نه با حضور آشکارش، که با غیابش معنا میگیرد. این کار، روایتیست از نوری که در دل تاریکی جاریست؛ حضوری پنهان، آرام و بیادعا، همچون معماری تاریخی ایران که روشنایی را نه از بیرون، که از درون خود میزاید.
فرم هندسی و تودرتو، نوری را در دل خود پنهان میکند، تا هر نگاهی برای دیدنش، ناگزیر به تأمل و مکث باشد. سایهها، ساکتاند اما پرگو. نور، جرقهایست که فقط در نسبت با تاریکی معنا مییابد. این اثر تلاشیست برای به تصویر کشیدنِ لحظهای که حضور و غیاب به هم میرسند؛ همان مرز باریکِ بودن و نبودن، دیدن و نادیدن، روشنایی و تاریکی.