پژواک

ایده این اثر با الهام از فضاهای معمارانه‌ ایرانی روشنایی را از دل سایه خلق می‌کند. در این ترکیب، نور به‌جای آن‌که صرفاً فضا را روشن کند، درون حجم سکونت می‌یابد؛ گویی تلألو پرتوها در دل این فرم پناه گرفته است. این رابطه‌ دوسویه میان فرم و روشنایی، کیفیتی زنانه را تداعی می‌کند؛ حضوری آرام، محافظ و درعین‌حال زاینده. سطوح چوب و رنگ قهوه‌ای، مرزی میان درون و بیرون می‌سازند و نور از شکاف‌ها عبور می‌کند و  بر روی زمین و سطح دیگر حجم انعکاس می‌یابد و حضور را آشکار می‌سازد. فرم چونان سایبانی، نور را در آغوش می‌گیرد و آن را به تجربه‌ای درونی بدل می‌کند.

ایده در این اثر، فرمی مورب که یادآور راه‌پله‌ای‌ست در فضایی روحانی، درون ساختاری چوبی با خطوط هندسی محکم، قرار گرفته است؛ تعادلی میان ایستادگی و لطافت، بین سادگی و رازآلودگی. خطوط صعودی درون، نورهای باریک و کنترل‌شده­ خطیِ داخل قابِ سخت و صلب، حال و هوای گذری شاعرانه و حسی شبیه عبور از رواق‌های ایرانی را تداعی می­کنند؛ حسی مبتنی بر پلکانی درونی که ما را یاد سلوک عرفانی می‌اندازد که حرکتی است نه شتاب‌زده، که توأم با تأمل و تأثر همچون راه‌پله گنبدخانه‌ها در جایی میان زمین و آسمان. هر نور چون پرتوی ظریفی است که از پشت پرده­ی رازها، آرام، پیچیده و با طنینی درونی­ به بالا سیر می­کند و حضوری است که فریاد نمی‌زند، بلکه با آرامش و صبوری به بالا پیش می‌رود و حس تعالی را تجسم می‌بخشد.

ایده فرم صلب هرمی‌شکل چوبی مانند گنبدهای دوپوسته ایرانی، لایه نرم و ظریف‌تر را داخل خود در برمی‌گیرد و ما را یاد طاق‌های جناغی و بازشوهای ایوان ها می‌اندازد. فرم به داخل کشیده شده و نوعی دعوت به درون دارد و پوشیدگی لایه درونی با فرم‌های تورفته مثلثی و ظرافت و درخشش حاصل از منبع نوری پنهان، که نورش از شکاف‌های باریک و ظریف داخل نشأت می‌گیرد، حس برآمدن نور از درون و نوعی رازآلودگی و زنانگی به اثر می‌دهد که قابلیت کشف تدریجی را ایجاد می‌کند فرم و نور در حین دیدن تجربه می‌شود و با تغییر زاویه دید نور متفاوتی تجربه می‌شود، گاهی می‌درخشد و گاهی پنهان است و مخاطب برای درک فرم کامل باید دور آن بگردد، این یعنی مواجهه فعال با ابژه. فرم خودش را به‌یک‌باره فاش نمی‌کند بلکه در طول زمان پدیدار می‌شود.

ایده در این اثر، فرم با چرخشی نرم رقصی را آغاز می‌کند که یادآور سماع در معماری و عرفان ایرانی‌ست؛ جایی که حرکت، معنا می‌آفریند و سکون، در دل خود جنبش دارد. این کار، که پیکره‌ای است ایستاده. همچون بدن زنی در حال سماع، خطوطش شکسته‌اند اما نرم، محکم اما سیال. این فرم در سکوت خود، حرکت را تداعی می‌کند و خطوط شکسته، برخلاف صلابت‌شان، انعطاف‌پذیرند و همچون دامنی که در باد به گردش درمی‌آید، پویایی را در فضایی ایستا جاری می‌سازند. نور از درون می‌تابد، اما نه با فریاد؛ با نجوا، همچون جان‌پنهانی که از لابه‌لای تن عبور می‌کند و با بیننده سخن می‌گوید. ماده و نور در آغوش یکدیگر، میان پر و خالی، حضور و غیاب، مرزها را از میان برمی‌دارند و چون دو عنصر مکمل، در‌هم‌تنیده‌ می‌شوند؛ یکی پر و تاریک، دیگری خالی اما نورانی. این بازی، تجلی همان مفهومی‌ست که در فضاهای سنتی ایرانی چون شبستان‌ها و ارسی‌ها دیده می‌شود؛ حضوری معنوی از نور در دل ماده. از منظر پدیدارشناسانه، این ابژه نه صرفاً یک فرم فیزیکی بلکه یک «تجربه‌ی زیسته» است. بیننده در برابر آن نمی‌ایستد، بلکه در چرخش آن شریک می‌شود و نور و ماده در هم می‌پیچند تا ابژه‌ای خلق کنند که نه فقط دیده، بلکه «حس» می‌شود.