در این اثر، تقاطع هندسی نور و سکوت را مشاهده می‌کنیم و فرم کلی آن از ترکیب دو مخروط وارونه ساخته شده و نور در دل فرورفته فرم پنهان شده و به آرامی از لایه درونی آن متولد می‌شود گویی رازی در حال افشا شدن است و به احساس حضور و تأمل منجر می‌شود. فرم مثل موجودی زنده واکنش نشان می‌دهد و روشنایی درونی، آن را از یک شیء به یک ابژه زیسته و حاضر تبدیل می‌کند. پوسته صلب و استوار بیرونی با لایه نور ظریف درونی‌ای که آن را در برگرفته در تضاد است. برای دریافت کلی فرم باید دور آن بگردیم و آن را لمس کنیم و درنهایت هندسه فرم، خاطره‌ای از مقرنس‌ها و گنبدهای معماری ایرانی را برای ما زنده می‌کند.
