در این اثر، فرمی مورب که یادآور راه‌پله‌ای‌ست در فضایی روحانی، درون ساختاری چوبی با خطوط هندسی محکم، قرار گرفته است؛ تعادلی میان ایستادگی و لطافت، بین سادگی و رازآلودگی.
خطوط صعودی درون، نورهای باریک و کنترل‌شده خطیِ داخل قابِ سخت و صلب، حال و هوای گذری شاعرانه و حسی شبیه عبور از رواق‌های ایرانی را تداعی میکنند؛ حسی مبتنی بر پلکانی درونی که ما را یاد سلوک عرفانی می‌اندازد که حرکتی است نه شتاب‌زده، که توأم با تأمل و تأثر همچون راه‌پله گنبدخانه‌ها در جایی میان زمین و آسمان.
هر نور چون پرتوی ظریفی است که از پشت پرده‌ی رازها، آرام، پیچیده و با طنینی درونی به بالا سیر می‌کند و حضوری است که فریاد نمی‌زند، بلکه با آرامش و صبوری به بالا پیش می‌رود و حس تعالی را تجسم می‌بخشد.
